Истражувањето, како што пренесува Гардијан, покажа дека 19 учесници кои примиле единечна доза псилоцибин имале поголема веројатност да се воздржат од кокаин во споредба со 17 учесници кои примиле плацебо, антихистаминот дифенхидрамин.
Учесниците од двете групи работеле со психотерапевти за да ги обработат своите искуства за време на третманот.
Водечкиот автор на студијата, Питер Хендрикс, професор по ментално здравје на Универзитетот во Алабама во Бирмингем, рече дека наоѓањето третман за нарушување предизвикано од употреба на кокаин е итно прашање, особено затоа што во моментов нема лекови одобрени од страна на Американската администрација за храна и лекови за лекување на зависност од кокаин и други стимуланси, како што е метамфетамин.
Според податоците на Обединетите нации, бројот на смртни случаи поврзани со стимуланси се зголемува низ целиот свет, додека производството на кокаин достигна рекордни нивоа.
Хендрикс изјави дека пред повеќе од десет години се заинтересирал за можноста за користење на псилоцибин како средство за намалување на криминалот и рецидивизмот кај корисниците на дрога.
Како што рече, анализата на податоците од Бирмингем покажала дека употребата на кокаин е „најсилниот поединечен индикатор за вклученост во криминалниот систем и повторно кршење на законот“.
Истражувачот по невронаука Робин Кархарт-Харис процени дека псилоцибинот веројатно делува преку зголемување на невропластичноста и психолошката флексибилност, односно способноста за промена на начините на размислување и однесување.
Клинички психолог на Медицинскиот факултет на Универзитетот Јеил, Габриел Ажин-Либс, истакна дека псилоцибинот се разликува од повеќето лекови за зависност бидејќи не дејствува на истите неврохемиски системи како самата супстанца што предизвикува зависност.
„Псилоцибинот предизвикува длабоко изменета состојба на свеста, обично за време на една сеанса, како дел од структурирана психотерапија“, објасни таа, додавајќи дека тоа не е терапија што се зема континуирано.
Според неа, со помош на терапевт, една доза може да им помогне на луѓето да го променат својот став за себе и да развијат поголемо сочувство кон себе, што може да придонесе за промена на однесувањето.
Таа додаде дека таков пристап би можел да биде особено ефикасен за зависност од кокаин, бидејќи симптомите на апстиненција се претежно психолошки, а не физички.
