Во случај на прекршување на забраната и продолжување на ширењето на спорните тврдења од текстот објавен во март оваа година, на Шпигел му се заканува казна до 250.000 евра.
Судот во Хамбург не го оспори постоењето на исклучителен јавен интерес за темата со оглед на тоа што станува збор за шеф на држава. Сепак, тричлениот судски совет го оцени начинот на известување на Шпигел како недозволив и неурамнотежен, тврдејќи дека тој грубо ги крши општите лични права на Вучиќ.
На Шпигел му е строго забрането да го шири тврдењето дека Вучиќ, како млад воен доброволец, служел во паравоена формација на еврејските гробишта во Сараево и наводно таму стапил во контакт со странски „ловци на луѓе“. Од истите причини, забрането е да се пренесуваат слични изјави на Воислав Шешељ, како и да се цитира косовскиот премиер Аљбин Курти, кој врз основа на медиумските написи побара формирање меѓународен суд.
Неделникот повеќе не смее да користи и цитати од наводен воен записник од август 1992 година, кој беше објавен од хрватскиот новинар Домагој Маргетиќ, а во кои се сугерираше дека на „доброволецот Вучиќ“ му била врачена пушка. Судот, исто така, забрани употреба на реторичко прашање со кое Вучиќ се опишува како „поранешен помошник во смртоносни активности во Сараево“.
Објаснувајќи ја одлуката, судиите истакнаа дека Шпигел не ги исполнува основните услови за законски дозволено известување за сомнеж. Тие нагласија дека сериозните обвинувања не докажуваат вина и дека новинарите, поради претпоставката на невиност, мора да обезбедат минимална солидна основа во докази пред да наштетат на нечиј углед.
Шпигел ги презентираше спорните наводи како сопствени сознанија, без претходно да го контактира Вучиќ за да побара негов коментар за обвинувањата. Поради овие пропусти, судот наложи Шпигел да ги сноси сите трошоци на постапката. Неделникот има право да поднесе жалба до повисок суд. Редакцијата на Шпигел потврди за Франкфуртер алгемајне цајтунг дека ја добиле забраната и најавија дека ќе ги прилагодат своите активности, но додадоа дека сè уште стојат зад своето истражување.
Анализирајќи го случајот, новинарот на ФАЗ Мајкл Мартенс истакнува дека целата приказна за богати западњаци кои платиле за да пукаат во цивили од позиции околу Сараево е базирана на книгата „Викенд снајперисти“ од италијанскиот автор Ецио Гавацени. Врз основа на таа книга, неколку европски обвинителства отворија прелиминарни истраги, што му дало на Шпигел повод за текстот.
Сепак, Мартенс наведува дека самиот италијански автор признава дека никогаш не бил во Сараево за време на пишувањето на книгата. Според ФАЗ, неговото дело е компилација од непроверени гласини без никакви цврсти докази, што на Балканот се опишува како „рекла-кажала“. Западните медиуми, пишува ФАЗ, ги прифатиле тие инсинуации без критичко испитување бидејќи приказната звучела примамливо.
Мартенс заклучува дека има повеќе од доволно материјални и неоспорни докази за политичката улога на Вучиќ и српските злосторства во текот на 1990-тите, вклучувајќи ја и неговата озлогласена снимена изјава од 1995 година дека „за еден убиен Србин, ќе бидат убиени 100 муслимани“. Сепак, тврдењата дека сегашниот српски претседател бил вмешан во комерцијално „сафари“ врз луѓе немаат никаква основа во фактите.
Иако Вучиќ успеа да извојува правна победа во Германија, ФАЗ забележува дека неговите политички противници во Србија немаат таква можност. Српската опозиција секојдневно се соочува со систематски клевети во прорежимските таблоиди, каде што, со целосно игнорирање на претпоставката на невиност, барањето правда на суд стана залудна мисија, бидејќи Белград, се заклучува во текстот, сепак не е Хамбург.
