Елен самак
Мизерни мршојадци му одат по трагите,
напрегнато го демнат.
Нема да го домамат кон стадото
витите кошути со сребрен ѕвон на копитата.
Неговите рогови се заттлеткуваат во гранки
кога повтува да игра,
ноќе,
и наурез ја гледа месечината, —
за потоа да сети поголема бесмисленост на
животот.
Тој мора сепак да живее
и како извор да тече,
сè дури не го свие тој, не за сон а за смрт,
своето десно колено.
