Авторката Рејчел Луиз Снајдер во текст за Њујорк тајмс го посетила т.н. „Читалиште на Доналд Трамп и Џефри Епстин“ – привремена изложба во Вашингтон на која се изложени 3.437 тома со досега објавените документи од случајот Епстин, кои опфаќаат околу 3,5 милиони страници.
Според неа, изложбата претставува „отрезнувачка слика за огромниот колективен неуспех“ на институциите со години да го запрат Епстин.
Парите не се правда
Авторката потсетува дека неколку големи банки, меѓу кои Бенк оф Америка, Џеј Пи Морган Чејс и Дојче банк, се согласија да платат повеќе од 400 милиони долари за да ги решат граѓанските тужби поднесени од жртвите, кои ги обвинија дека ги олеснувале или игнорирале трансакциите поврзани со мрежата на Епстин.
Но, според текстот, исплатата на отштета не значи и правда.
„Ниту една сума пари не може да ве направи повторно целосни“, вели Алва Џонсон, една од жените што јавно го обвинија Доналд Трамп за сексуално недолично однесување. Таа тврди дека поради тоа тешко наоѓала работа, бидејќи жените што зборуваат против моќни мажи често се третираат како „оштетена стока“. Трамп ги негира сите обвинувања.
Европа отвора нови истраги
Авторката наведува дека, за разлика од САД, Европа сè уште активно ги истражува врските со Епстин.
Француските обвинители неодамна идентификувале околу десет нови лица за кои се сомневаат дека биле жртви на неговата мрежа.
Во Норвешка се води истрага против поранешен премиер и поранешни дипломати поради нивните врски со Епстин.
Во февруари, пак, британскиот принц Ендру беше уапсен во рамките на истрага за злоупотреба на јавна функција поврзана со неговите контакти со Епстин.
Повици за нова независна истрага
Според авторката, не треба да одговараат само оние што директно учествувале во злосторствата, туку и луѓето од финансискиот сектор, истражителите и службениците што ги игнорирале предупредувањата или не ги заштитиле жртвите.
Во американскиот Конгрес веќе се води истрага за постапувањето на Министерството за правда во случајот Епстин, а предложени се и нови закони за поголема транспарентност и полесно покренување тужби од жртвите.
„Дури и ако Министерството за правда заврши со досиејата на Епстин, јавноста не заврши со барањето правда“, заклучува авторката.
