Дури и кога човекот се наоѓа во услови на нулта гравитација, човечкиот мозок останува „програмиран“ според правилата на Земјината гравитација. Ова е заклучокот од студијата предводена од Филип Лефевр, професор на Политехничкиот факултет на Универзитетот во Лувен, а која е објавена во „Журнал за невронаука“.
Анализирајќи ги движењата на астронаутите за време на нивниот престој на Меѓународната вселенска станица, истражувачите откриле дека мозокот, дури и по неколку месеци поминати во вселената, продолжува да ги користи правилата на гравитацијата при управувањето со движењата на телото.
Затоа, астронаутите имаат тенденција да ги држат предметите поцврсто отколку што е потребно – како нивниот мозок и понатаму да очекува дека предметите ќе паднат поради Земјината гравитација.
Студијата, спроведена во рамките на институтите АјСиТим и Ајанс при Универзитетот во Лувен, покажала и дека мозокот ја прилагодува силата на стисокот во зависност од можните последици од грешка. Колку предметот е потежок или колку побрзо се движи, толку автоматски се зголемува силата со која човекот го држи.
Со други зборови, човечкиот нервен систем однапред го проценува ризикот и ги приспособува движењата за да спречи потенцијално губење на контролата врз предметот.
По враќањето на Земјата, на астронаутите им е потребно одредено време повторно да научат како да ги приспособат своите движења на средината во која постои гравитација.
Оваа способност на мозокот да задржи „трага“ од гравитацијата покажува колку длабоко Земјината средина го обликува начинот на кој луѓето го контролираат своето тело и своите движења.
Покрај нивната важност за истражување на вселената, овие резултати можат да отворат нови можности за разбирање на човечките моторни вештини, со потенцијални примени во области како што се невролошката рехабилитација, роботиката и развојот на интелигентни протези.
