Романот на Миневски говори за моралното дно на сите можни дна до кое може да се спуштат оние кои мислат дека се „повикани да го земат во свои раце кормилото на државата“. Во такво опкружување литературата станува последен стражар на колективниот идентитет, сфатен не како идентитет на некаква зоолошка група-збирштина, туку како идентитет од заеднички национални митови, архетипови, преданија, историја, симболи, јазик и култура.
Според српскиот издавач, романот на Миневски е приказна за група улави идеалисти, фатени во „мрежата на срамот“, кои налудничаво веруваат во својот утопистички свет што им е дошепнат како идеологија или создаден од нивната сопствена непресметаност. Соголени со помошта на една сонда, механичка деус екс макина, ставени се во ситуација да го зборуваат она што го мислат, не отстапувајќи од тоа што го прават, водејќи го целиот народ сосе нив самите во пропаст. Во тој контекст портретирањето на ликовите не би можело да се изведе без јазичното мајсторство и без хуморот, а најважните значења се вградени незабележливо, како што доликува.
Романот на македонски пред три години го објави „Матица македонска“. Во меѓувреме излегоа уште две изданија на македонски, а во фаза на превод е и на руски, бугарски, полски и унгарски јазик.
