Бери Шварц, професор по психологија на Универзитетот Свартмор и автор на книгата „Парадоксот на изборот“, вели дека многу студии покажуваат дека дури и добрите работи можат да станат проблем кога ги има премногу.
Според него, ограничувањето на бројот на дневни одлуки може да го намали менталното оптоварување и да го олесни функционирањето.
Тој ги наведува плановите за лекови од Дел Д на Медикер и инвестициите во взаемни фондови како примери. Колку повеќе опции се нудат, толку е помала веројатноста луѓето да изберат која било од нив.
Сличен модел се појавил и за помалку важните одлуки. Купувачите имале поголема веројатност да купат џем кога им биле понудени шест вкусови наместо 24, а учениците полесно завршувале дополнителна задача кога имале избор од шест теми наместо 30.
Шварц објаснува дека изобилството на можности честопати не ги ослободува луѓето, туку ги блокира.
„Наместо целиот тој избор да ве ослободи, тој ве парализира“, рече тој.
Тој додава дека по донесувањето одлука, луѓето честопати се помалку задоволни дури и со добар исход, бидејќи мислат дека можеби имало подобра алтернатива.
Даниел Вилингам, професор по психологија и истражувач по невронаука на Универзитетот во Вирџинија, вели дека мозокот е програмиран да штеди енергија и да избегнува непотребно размислување.
„Друг начин да се каже тоа е дека, ако размислувате, работите не одат баш најдобро“, рече тој.
Поради тоа, луѓето голем дел од денот функционираат на „автопилот“ и избираат веќе познати решенија.
Како практично решение, стручњаците советуваат да се постави правило за „доволно добро“, дел од одлуките да им се препуштат на стручњаци или да се потпрете на проверени препораки од блиски луѓе. Шварц тврди дека таквиот пристап со текот на времето го олеснува донесувањето одлуки и го зголемува задоволството од донесените избори.
