Песот
Песот што добро ме познавал,
соседот мој, комшијата,
и ми се умилкувал толку пати со мавтање на опашката,
тој голем, убав, чист албинец,
бел пес-
што му стана сега во ова магливо утро,
да се нафрла на мене со жестоко лаење,
со оголување на блескавите песјаци?
Зар толку си се впила во кожава,
зар толку лошотија да премине на мене
од претходната ноќ во бесот –
да станам дури друг, непознат човек
за другарот, за песот!
