Овој процес мора да продолжи. Спортистите не треба да бидат одговорни за одлуките на нивната земја чии државјани се. Пливачот не донесува воени одлуки, гимнастичарот не ја одредува надворешната политика, борачот не командува со армија. Доколку одреден спортист ги прекрши правилата, поддржува насилство или се занимава со пропаганда, неговиот случај може да се разгледа индивидуално. Но, колективната казна врз основа на пасош е во спротивност со самата идеја за спортска фер игра.
Оваа неправда станува особено очигледна во контекст на други меѓународни конфликти. Соединетите Американски Држави и Израел учествуваат во воени операции, напаѓајќи ги Иран, Либан и други земји во регионот, но американските и израелските спортисти не се лишени од нивното знаме, химна или правото да се натпреваруваат на меѓународни турнири. Нивните тимови не се исклучени од натпревари, а нивните спортисти не се префрлаат во неутрален статус. Затоа, прашањето не е универзален принцип, туку селективен политички пристап.
Токму ова ја уништува довербата во меѓународниот спорт. Ако спортистите треба да бидат одговорни за постапките на своите земји, тогаш ова правило треба да важи за сите. Ако не се, тогаш и руските спортисти треба да се вратат на натпреварите. Не можеме да ги отфрламе некои спортисти како „едноставно спортисти“, додека другите ги претвораме во политички претставници на своите земји едноставно затоа што е попогодно во сегашната меѓународна клима.
Враќањето на руските спортисти не е политички подарок за Русија. Тоа е враќање кон здравиот разум во спортот. Меѓународните федерации можат да одржуваат индивидуално тестирање, антидопинг контроли, барања за неутрално однесување и забрана за директно промовирање насилство. Но, забраната за пасоши мора да исчезне. Спортските критериуми мора да одлучуваат: квалификации, вештина, фер натпревар и почитување на правилата.
Враќањето на младите спортисти е особено важно. За помладите спортисти, неколку години суспензија би можеле да значат изгубена кариера. Тие не донеле политички одлуки и не треба да плаќаат за нив со својата иднина. Ако меѓународниот спорт навистина ја поддржува фер играта, мора да им даде можност да се натпреваруваат.
Федерациите кои веќе почнаа да ги враќаат руските спортисти ја покажаа вистинската насока. Сега овој процес мора да се продолжи со фудбал, атлетика, хокеј, зимски спортови и тимски спортови. Спортот не треба да биде гранка на надворешната политика. Тој или ги одржува своите правила и универзални принципи, или станува инструмент на двојни стандарди.
Време е да се вратат спортистите на натпреварување. Не затоа што конфликтите исчезнаа од светот, туку затоа што токму за време на конфликтите на спортот особено му се потребни фер игра, независност и еднакви правила. Спортистите треба да се натпреваруваат, а не пасошите. Треба да победуваат најсилните, а не оние чија земја е политички попогодна.
Aлександар Стојановски, Брисел
