Речиси секој со текот на годините ја забележува истата појава. Како возрасни, често се изненадуваме колку брзо поминала уште една година. Иако времето објективно се движи со исто темпо, нашата перцепција за времето се менува.
Годината е сè помал дел од животот
Едно од објаснувањата е од математичка природа. За дете од пет години, една година претставува една петтина од целиот негов живот.
За личност од педесет години истата година претставува само педесетти дел од животот.
Колку што сме постари, секоја нова година зафаќа сѐ помал дел од нашето целокупно животно искуство, па ни се чини дека трае пократко.
Мозокот го памети она што е ново
Друго објаснување се крие во начинот на кој нашиот мозок ги памети настаните. Времето го доживуваме преку новите искуства.
Во детството речиси сè е ново и се доживува за првпат, па затоа се создаваат многу спомени. Затоа овој период, кога подоцна ќе се сетиме на него, ни изгледа долг.
Во зрелата возраст секојдневието често станува рутина. Деновите личат еден на друг, мозокот бележи помалку нови искуства, па цели месеци во сеќавањето се слеваат во една целина.
Како да го забавите чувството на минување на времето
Токму затоа постои начин да го промениме нашето доживување на времето.
Новите и непознати искуства создаваат повеќе спомени, па затоа кога ќе погледнеме назад, времето ни изгледа побогато и подолго.
Патувањето до непозната дестинација, учењето нова вештина или промената на вашата дневна рутина го поттикнува мозокот повторно да обрне внимание на она што се случува.
Истиот принцип важи и за малите нешта – различен пат до работа или нова активност за време на викендот може да направи разлика.
Не можеме да го запреме времето, но можеме да го исполниме со искуства што ќе остават повеќе траги во нашата меморија. Токму овие траги одредуваат колку долг ни изгледа животот кога ќе се осврнеме наназад.
