Титаник бил дел од класата Олимпик, изграден од бродоградилиштето Харланд и Волф во Белфаст за бродската компанија Вајт Стар Лајн. Бродот бил дизајниран како најголем и најлуксузен патнички брод во своето време, со должина од приближно 269 метри и тежина од 46.328 тони.
Изградбата започнала во 1909 година, а Титаник бил пуштен во вода во мај 1911 година. Бил опремен со напредни технологии, вклучувајќи 16 водонепропустливи прегради, што довело до верувањето дека бродот „не може да потоне“. Сепак, преградите не биле запечатени на врвот, што подоцна придонело за катастрофата.
Бродот бил наменет за трансатлантски патувања меѓу Европа и Северна Америка, нудејќи луксуз во прва класа, но и сместување за патници од втора и трета класа, вклучувајќи многу имигранти кои барале нов живот во Америка.
Првото и последно патување
Титаник испловил од Саутемптон, Англија, на 10 април 1912 година, упатувајќи се кон Њујорк со застанувања во Шербур (Франција) и Квинстаун (денешен Коб, Ирска). На бродот имало околу 2.224 лица, вклучувајќи ги патниците и екипажот, иако точниот број варира според изворите. Меѓу патниците биле истакнати личности како што се Џон Џејкоб Астор IV, Маргарет Браун и директорот на линијата „Вајт Стар“, Џ. Брус Исмеј.
И покрај предупредувањата за санти мраз од други бродови, Титаник пловел со речиси полна брзина од околу 22,5 јазли (41,7 км/ч). Капетанот Едвард Смит, искусен морепловец, верувал дека бродот е безбеден, а практиката на брзо пловење била вообичаена.
Судир и потонување
Во 23 часот и 40 минути на 14 април 1912 година, набљудувачот Фредерик Флит забележал леден брег директно пред бродот. Командантот наредил моторите да се свртат и да запрат, но било предоцна. Титаник удрил во ледениот брег од десната страна, оштетувајќи неколку водонепропустливи прегради. Водата почнала да навлегува во бродот, а дизајнот на преградите дозволувал водата да се прелева од еден оддел во друг како што бродот се навалувал.
До полноќ, капетанот Смит и дизајнерот на бродот Томас Ендрус сфатиле дека Титаник е осуден на пропаст. Пет минути по полноќ започнала евакуацијата, но бродот имал чамци за спасување за само околу 1.178 лица – помалку од половина од оние на бродот. Правилото „жените и децата прво“ делумно било почитувано, но поради конфузија и недостаток на организација, многу чамци испловиле полупразни.
Титаник се распаднал на два дела околу 02:20 часот на 15 април и потонал на длабочина од околу 3800 метри. Температурата на водата била околу -2 степени, што значело дека оние што останале во морето умирале од хипотермија за неколку минути.
Спасувачка операција и последици
Бродот „РМС Карпатија“ пристигнал на местото на несреќата околу 04 часот, спасувајќи 705 преживеани од чамците. Останатите патници и членови на екипажот, околу 1.500 лица, ги загубиле животите. Трагедијата го шокирала светот, предизвикувајќи гнев поради недоволниот број чамци за спасување, лошата организација на евакуацијата и ароганцијата во врска со „неможноста бродот да потоне“.
Истрагите во САД и Велика Британија доведоа до значајни промени во поморските закони. Беше воведена обврска сите бродови да имаат доволно чамци за сите на бродот, беше воспоставена Меѓународна ледена патрола и беа подобрени прописите за радиокомуникација.
Титаник стана симбол на човечката амбиција и кршливост. Неговата приказна инспирирала многу книги, филмови (како што е истоимениот филм на Џејмс Камерон од 1997 година) и документарни филмови. Бродот беше пронајден на дното на Атлантикот во 1985 година од страна на експедиција предводена од Роберт Балард, што овозможи понатамошно проучување на остатоците од бродот.
