Мали микрочипови, со големина на зрно ориз, се имплантираат под кожата и овозможуваат отклучување врати, најавување на работа, користење билети за воз, па дури и бесконтактно плаќање.
Според Би-би-си, овој тренд започнал околу 2015 година кај љубителите на новите технологии, но со текот на времето станал многу повеќе од експеримент. Во времето кога Би-би-си известувала на оваа тема, околу 3.000 Швеѓани веќе имале вградено микрочипови, а бројот на корисници продолжил да расте и се проценува дека денес е помеѓу 4.000 и 6.000.
Следењето е оневозможено
Чиповите користат РФИД или НФЦ технологија и не содржат батерија. Тие се активираат само кога ќе се приближат до компатибилен читач, поради што експертите истакнуваат дека не можат да ја следат локацијата на корисникот како ГПС-уред.
Еден од првите што ја популаризираа оваа технологија беше технолошкиот центар „Епицентар“ во Стокхолм, каде што на вработените им беше понудено доброволно вградување чипови. Оттогаш тие најдоа примена во бројни секојдневни ситуации, од отклучување канцеларии до користење јавен превоз.
„Сè повеќе луѓе во Шведска вградуваат РФИД-чипови во дланката и ги користат за отклучување врати, носење билети за воз, па дури и за плаќање“, изјави за Би-би-си микробиологот Бен Либертон од истражувачкиот центар „Макс фор“.
Ширењето на дигиталните импланти
Во Шведска се разви специфична култура на прифаќање дигитални решенија, бидејќи земјата е меѓу светските лидери во користењето безготовинско плаќање и дигитални услуги.
„Тоа е само уште еден начин технологијата да ја носиме со себе“, објаснуваат поддржувачите на оваа идеја, наведувајќи дека чипот им заштедува време и го намалува бројот на работи што мора да ги носат со себе.
Особено интересен пример доаѓа од шведската железничка компанија СЈ (SJ), која им овозможи на патниците возниот билет да го поврзат со микрочип вграден во дланката. Кондуктерот потоа едноставно го чита билетот со приближување на уредот до раката на патникот, без потреба од телефон или хартиен билет.
Заводлива едноставност
„Зошто да носите десет различни картички кога сè може да биде во еден мал уред?“ е прашање што често го поставуваат ентузијастите за биохакирање.
Сепак, и покрај својата практичност, оваа технологија предизвикува и многу дебати. Критичарите предупредуваат дека развојот на ваквите технологии покренува важни прашања: кој ги контролира податоците, колку се тие заштитени, кој може да пристапи до информациите складирани на чипот и дали работодавците или институциите еден ден би можеле да вршат притисок врз луѓето да ги користат.
Сепак, за многу Швеѓани, придобивките се доволна причина да ја прифатат оваа иновација. Можноста за отклучување врати, користење јавен превоз или потврда на идентитетот со еден гест покажува како технологијата сè повеќе станува составен дел од секојдневниот живот и ги замаглува границите меѓу луѓето и дигиталниот свет.
