Во пракса, се случува интервенции да дадат добар почетен ефект, но тој да не се одржи доколку нема јасно и навремено надоврзување на следната фаза од поддршката.
Поддршката се одвива низ неколку меѓусебно поврзани фази — рана интервенција, образование и подготовка за понезависен живот и вработување. Иако секоја од овие фази има своја улога, нивниот ефект најмногу зависи од тоа колку функционираат како единствен и поврзан процес.
Во пракса, токму транзициските периоди се најчувствителни. Тогаш најјасно се гледа дали постои континуитет во поддршката или доаѓа до нејзино прекинување и фрагментација на процесот.
Кога постои добра координација, поддршката не само што е поефикасна, туку е и појасна и постабилна и за лицата и за семејствата кои се дел од процесот.
Затоа, инклузивната поддршка најсоодветно е да се разбере како континуиран и поврзан систем, а не како збир на одделни и независни интервенции.
Во таа насока, особено е важно да се обезбеди континуитет и во образованието и во транзицијата кон вработување, бидејќи токму тие премини најчесто ја одредуваат долгорочната стабилност на развојниот пат.
Континуитетот на поддршката низ сите развојни фази — од рана интервенција, преку образовниот процес, до транзицијата кон вработување — е клучен предуслов за функционална самостојност и квалитетен живот кај лицата со попреченост.
Александра Сабрас Апостолова,
дефектолог
