Во првите месеци од врската, повеќето луѓе минуваат низ таканаречената „фаза на заљубеност“, која се карактеризира со силна привлечност, идеализирање на партнерот и чувство на еуфорија.
Тоа е природен почеток на секоја врска, но не е одржлива состојба на долг рок бидејќи се базира повеќе на емоции и хемија отколку на вистинско познавање на партнерот.
Како што напредува врската, обично по неколку месеци до приближно една година, доаѓа до постепено „спуштање“ на емоционалниот врв.
Истражувањата покажуваат дека интензивната заљубеност има ограничен животен век и дека кај многу луѓе трае помеѓу 12 и 15 месеци, по што се менува начинот на кој мозокот реагира на партнерот. Наместо постојана еуфорија, се појавува постабилно и пореално искуство од врската.
Во оваа фаза почнуваат појасно да се забележуваат и доблестите и слабостите на партнерот. Она што порано изгледаше совршено, сега станува реална слика на врската. Ова не значи дека љубовта исчезнува, туку дека нејзината форма се менува од страсна и импулсивна во позрела, стабилна врска.
Психолозите истакнуваат дека токму тогаш врската има избор: да премине во подлабока емоционална поврзаност или да заврши ако партнерите не се компатибилни во реалноста на секојдневниот живот.
По првата година, многу парови влегуваат во таканаречената фаза на „следувачка љубов“, каде што страста не исчезнала, но повеќе не е доминантна. Наместо тоа, довербата, безбедноста, комуникацијата и споделените цели стануваат поважни. Ова е фазата каде што љубовта не се чувствува интензивно цело време, туку се гради преку секојдневните постапки и стабилноста на врската.
