Тој вели дека го користи експерименталниот систем на Антропик со најскапиот пакет за претплата и буџет од 50.000 долари. Вештачката интелигенција не ја презема директната комуникација со луѓето, туку ги анализира разговорите, дава препораки и ја приспособува стратегијата врз основа на резултатите.
Идејата на експериментот е вештачката интелигенција да функционира како личен стратег кој помага во унапредувањето на комуникацијата и донесувањето одлуки, додека сите реални интеракции остануваат во рацете на корисникот. Во пракса, вештачката интелигенција станува систем што ги следи долгорочните цели и постепено го оптимизира пристапот кон нивно постигнување.
Дискусијата што следуваше на Редит имаше претежно хумористичен тон, но некои корисници посочија на посериозна тема. Според нив, вештачката интелигенција треба да биде алатка за личен развој, а не средство за „оптимизирање“ на меѓучовечките односи како тие да се збир на податоци.
Овој случај се вклопува во поширок тренд во кој системите со вештачка интелигенција сè повеќе се користат како агенти за долгорочни задачи. Тие повеќе не одговараат само на поединечни прашања, туку планираат активности, се сеќаваат на претходни информации и ги приспособуваат своите стратегии со текот на времето.
Ваквиот пристап веќе наоѓа примена во бизнисот, образованието и организацијата на работата, а овој експеримент покажува дека сличен начин на размислување полека се пренесува и во приватниот живот. Во исто време, се поставува прашањето до каде можат и треба да одат таквите системи.
Иако технологијата развиена од Антропик овозможува сè понапредни модели на „агенти“, експертите предупредуваат дека линијата меѓу корисна помош и прекумерна зависност од вештачка интелигенција сè уште не е јасно дефинирана.
