Денес, на оваа мала вулканска карпа живеат околу 80 мачки, а за нив се грижат само тројца постари жители.
Иако фотографиите од островот честопати изгледаат идилично на социјалните мрежи, реалноста на овој „рај за мачки“ е многу посурова и укажува дека островот би можел да стане целосно пуст во следните пет години.
Сè започнало во 17 век кога рибарите ги донеле првите мачки за да се ослободат од глодачи што им ги уништувале мрежите. Сепак, со падот на рибарската индустрија во 20 век, луѓето масовно ја напуштиле Аошима и се преселиле на копното, оставајќи ги своите миленици зад себе. Мачките, без природни непријатели, брзо се размножувале и ги зазеле напуштените куќи.
Денес, овие животни живеат во урнатините на зградите уништени од тајфуни, а нивната популација, иако голема, постепено се намалува. Поради масовната стерилизација во 2018 година, на островот со години нема нови мачиња, а преостанатите животни се стари и често болни.
Наоко Камимото, локално позната како „мама мачка“, е една од последните преостанати жители. Таа ги храни животните два пати на ден и им дава лекови, потпирајќи се исклучиво на донации од храна што пристигнуваат од цела Јапонија.
„Луѓето на интернет мислат дека овие животни се запоставени, но тоа не е вистина. Тие се диви, некои се слепи или слаби, но тоа е реалноста на природата на волку изолирано место“, објаснува Камимото.
Интересно е што мачките на Аошима се претежно црвени или со боја како желка. Научните истражувања потврдија дека овие мачки имаат специфичен генетски код кој се разликува од оние на другите острови, што е директен резултат на децении живот во изолација.
Иако островот во моментов е туристичка атракција, неговата иднина е неизвесна. Откако ќе заминат и последните жители, се планира волонтери да ги сместат преостанатите мачки, со што ќе се затвори едно од најнеобичните поглавја во современата јапонска историја.
