Под спорната морска област, позната како Зона на преклопени барања (ОЦА), се проценува дека има околу 340 милијарди кубни метри природен гас и 700 милиони барели нафта, чија вкупна вредност достигнува околу 300 милијарди долари.
Спорната зона зафаќа околу 26.000 квадратни километри во Тајландскиот Залив. Иако големите светски енергетски компании одамна покажуваат интерес за експлоатација, ниту една не сака да инвестира додека двете држави не го решат спорот околу сопственоста на морското дно.
Иронијата е уште поголема ако се знае дека регионот е силно зависен од увоз на енергенси. Повеќе од 80 проценти од нафтата и гасот што ги увезуваат земјите од Асоцијацијата на државите од Југоисточна Азија (АСЕАН) доаѓаат од други делови на светот, а најголем дел минува низ Ормускиот Теснец – едно од најчувствителните светски енергетски тесни грла.
Корените на спорот датираат од почетокот на 1970-тите, кога двете земји еднострано ги исцртале своите поморски граници, но никогаш не постигнале согласност каде точно треба да биде линијата на разграничување. Во 2001 година потпишаа меморандум за преговори и можен заеднички развој на наоѓалиштата, но без конечен договор.
Ситуацијата дополнително се влоши годинава, откако Тајланд се повлече од договорот од 2001 година, а Камбоџа покрена постапка според Конвенцијата на Обединетите нации за поморско право, надевајќи се дека спорот ќе се реши по меѓународен пат.
Додека политичките несогласувања продолжуваат, богатство вредно околу 300 милијарди долари останува заробено под морското дно, без никаква корист ниту за Тајланд, ниту за Камбоџа.
