Она што изгледа како промена на карактерот, во многу случаи, е последица на долготрајно потиснување на емоциите и постојано прилагодување кон другите. Во текот на животот, луѓето често учат да ги контролираат своите реакции, да избегнуваат конфликти и да останат смирени дури и кога се повредени или исцрпени.
Психолошките истражувања покажуваат дека таквото емоционално потиснување има цена, бидејќи емоциите што не се изразуваат не исчезнуваат, туку остануваат присутни и го оптоваруваат телото преку стресни реакции.
Со текот на годините, телесниот и менталниот капацитет за постојана контрола на емоциите постепено слабеат. Она што претходно успешно се „држеше под контрола“ почнува да излегува на виделина подиректно, па затоа лицето може да се однесува помалку трпеливо или почувствително кон секојдневните ситуации.
Стручњаците нагласуваат дека тоа не значи дека личноста станала полоша, туку дека повеќе нема иста енергија за постојано приспособување и потиснување на емоциите.
Ригидноста и приврзаноста кон рутината во староста честопати не се толкуваат како карактерна црта, туку како начин за намалување на дополнителниот психолошки товар. Кога толеранцијата на стрес е намалена, дури и малите промени можат да предизвикаат посилни реакции.
Психолозите истакнуваат дека овие типови на однесување можат да се ублажат со поголемо разбирање, помалку притисок и помирна средина.
Експертите велат дека зад ваквите промени честопати не се крие нова личност, туку замор од живот во кој емоциите биле потиснувани со години заради другите луѓе.
