Книгата претставува уникатно сведоштво за развојот на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје, виден низ личното искуство на авторот како студент, асистент, професор и активен учесник во академскиот живот во периодот од 1960 до 2006 година.
Составена од 28 хронолошки подредени есеи, напишани јасно и непосредно, книгата го отвора погледот кон една страна од факултетот која останала недоволно позната за пошироката јавност. Авторот пишува за своите професори и нивниот придонес во развојот на правната наука, за академската атмосфера во амфитеатрите и предавалните, за научниот развој на факултетот, како и за процесите што го обликувале високото образование во Македонија.
Посебно место во книгата имаат прашањата поврзани со академскиот интегритет, критиката на непотизмот, нерегуларностите во испитните постапки и незаконитото унапредување во повисоки научни звања. Преку лични сведоштва, архивски податоци и непосредни искуства, авторот го анализира периодот на транзицијата од социјализам кон капитализам и нејзиното влијание врз угледот и вредносниот систем на Правниот факултет.
Како што истакнува проф. Шкариќ во воведот, книгата претставува „сеќавање како одбрана од заборавот“. Таа е истовремено лична мемоарска хроника, академско сведоштво и повик за зачувување на вредностите врз кои се темели универзитетската заедница.
„Судбината сакала студентскиот живот и целиот работен век да ги поминам на Правниот факултет ‘Јустинијан Први’. Тоа ми овозможи факултетот да го видам одвнатре, од страната која не е позната на пошироката јавност“, пишува авторот.
Книгата е во издание на Или-Или од Скопје.
