По проучувањето на искуствата на оние кои имале блиски средби со смртта и закрепнале по срцев удар, една учесничка на конференцијата повика на повторна проценка на „реверзибилноста на смртта“, истакнувајќи дека лекарите треба да продолжат да се обидуваат да ги реанимираат пациентите подолго време.
Таа, исто така, истакна дека болниците треба „да ги преиспитаат своите напори за реанимација“ и моментот кога започнуваат со земање органи за донирање.
Како што е наведено, смртта се дефинира како неповратно прекинување на циркулацијата и функцијата на мозокот, но точниот момент во кој тоа се случува може да биде потешко да се утврди отколку што се мислеше порано.
Студентката на Државниот универзитет во Аризона, Ана Фаулер, изјави дека преминот помеѓу животот и смртта можеби не е ненадејно исклучување на свеста, туку „постепен процес“ што науката може сè повеќе „не само да го одложува, туку и директно да го оспорува“.
На состанокот на Американското здружение за унапредување на науката во Феникс, таа истакна дека новите докази сугерираат дека биолошките и невронските функции не престануваат нагло.
Наместо тоа, тие опаѓаат во период од неколку минути до часови, што укажува дека смртта се случува како процес, а не како моментален настан.
„Студиите за срцев удар покажуваат дека 20 проценти од преживеаните се сеќаваат на свесни искуства за време на периоди на отсуство на кортикална активност, а некои пријавуваат проверливи перцепции“, забележа Фаулер.
Таа анализирала десетици студии и академски публикации, вклучувајќи ги и оние за „невроелектрична активност на прагот на смртта“.
Студија од 2019 година покажа дека „мозокот е способен да емитува електрични сигнали многу минути по смртта, или дури и часови ако е сочуван“, според Тајмс.
Студија од 2023 година откри дека свест, будност и когнитивни процеси можат да се појават за време на срцев застој и до еден час додека се изведува реанимација.
Фаулер рече дека смртта треба да се гледа како нешто што има различни фази. „Има рак во трет стадиум, рак во втор стадиум. Па, постојат и фази на смрт“, изјави таа.
Според Фаулер, потребни се понатамошни истражувања за да се процени најдоброто време за започнување со земање органи од донатори по нивната смрт.
Презентирајќи ја својата работа пред панел од експерти на конференцијата, таа истакна дека разбирањето на биолошкото време на смртта може да помогне да се обезбеди дека овие одлуки се донесуваат со научна точност и етичка јасност.
„Истражувањата покажаа дека мозокот не се исклучува веднаш кога срцето ќе престане да чука. Кратки налети на организирана мозочна активност, честопати наречени свест, можат да се појават по срцев застој, некои пациенти кои се реанимирани пријавуваат свесни искуства во текот на овој период“, заклучи Фаулер.
