Британските власти покажуваат подготвеност активно да ги истражат можните кривични дела што произлегуваат од огромниот корпус од околу три милиони страници кореспонденција и документи поврзани со Епстин. Апсењето на висока јавна фигура, како што е член на кралското семејство, сигнализира дека британските институции се подготвени да применат формален правен процес дури и кога станува збор за лица со значаен општествен статус.
Во Соединетите Американски Држави, пак, реакцијата досега е значително поограничена. Иако дел од бизнис-лидерите и јавните личности се повлекоа од функциите поради врските со Епстин, кривични постапки од размерот на овие што ги гледаме во Британија не се покренати. Ова создава впечаток дека американските институции се повнимателни или политички поограничени во истражувањето на мрежата на контакти на Епстин, особено кога станува збор за влијателни фигури.
Разликата може да се објасни со неколку фактори. Прво, британскиот правен систем има силна традиција на формална истрага во случаи што ја засегнуваат јавната функција и довербата во институциите. Второ, политичкиот контекст во САД — каде што случајот Епстин е силно политизиран — може да ја намалува спремноста за агресивни истраги. Трето, институционалните структури се различни: британските истраги често се водат од полицијата и обвинителството без директен политички притисок, додека во САД федералните истраги често се преплетуваат со политички калкулации.
Затоа, случајот со Ендру Маунтбатен-Виндзор не е само прашање на лична одговорност, туку и тест за тоа како државите се справуваат со злоупотребата на моќта во елитните кругови. Ако британската истрага доведе до обвиненија или судска постапка, таа може дополнително да ја нагласи разликата меѓу двата системи и да ја зголеми јавната дебата за одговорноста на влијателните личности на двете страни на Атлантикот.
Освен тоа, случајот отвора и пошироко прашање за тоа како западните демократии се справуваат со одговорноста на елитите. Во Обединетото Кралство, самото отворање истрага против член на кралското семејство испраќа порака дека институционалниот авторитет е поважен од симболичниот статус. Во Соединетите Американски Држави, пак, дебатата околу документите на Епстин често се води во политички и медиумски рамки, наместо во судски процеси, што ја продлабочува недовербата во способноста на системот да ги повика на одговорност влијателните личности.
Оваа разлика може да има долгорочни последици врз јавната доверба во институциите. Доколку британската истрага доведе до формални обвиненија или судска постапка, тоа би можело да создаде преседан за одговорност на високите јавни фигури. Во спротивно, доколку случајот остане без конкретен правен исход, и во Британија и во САД ќе се зајакне перцепцијата дека моќта и статусот продолжуваат да обезбедуваат заштита од правниот систем.
Затоа случајот со Ендрју Маунтбатен-Виндзор не е само приказна за поединец, туку тест за тоа дали западните демократии навистина се подготвени да ги применуваат правилата еднакво за сите. Начинот на кој ќе се развива истрагата ќе покаже дали правдата останува темел на институциите — или само принцип што важи само за оние без моќ.
