Популарната јапонска премиерка, која често зборува за тоа дека работите треба да се прават како да се итни, сега мора да се справи со сложените детали од тие две ветувања, за кои ќе биде потребно многу време за дебата и компромис, според ЏТ.
Такаичи ја гледа ревизијата на уставот како прашање на судбината на нацијата, а парламентарното мнозинство како единствена можност за прилагодување на уставот кон иднината на Јапонија, пишува британскиот весник Фајненшл тајмс.
Партијата на премиерката, која ја водеше земјата поголемиот дел од изминатите седум децении, беше основана со посебен фокус на измена на уставот, кој ѝ беше наметнат на Јапонија од Соединетите Американски Држави по Втората светска војна, за време на окупацијата.
Досегашните обиди за измена на уставот, фокусирани на Членот 9, кој ја воспоставува Јапонија како пацифистичка земја без офанзивна војска, не успеаја.
Најсилниот обид го направи поранешниот премиер Шинзо Абе, менторот на премиерката Такаичи, кој не успеа да издејствува гласање во парламентот.
Покрај поддршката од две третини од пратениците, промените треба да бидат поддржани од мнозинството граѓани преку референдум.
ФТ известува дека интересот кај Јапонците за уставните измени, кои би ѝ овозможиле на нивната земја да ги претвори сегашните одбранбени сили во вистинска армија, е многу низок.
Посебен проблем е можната реакција на Кина, со која Јапонија е во спор поради зборовите на премиерката Такаичи за Тајван минатиот ноември, на кои Кина реагираше остро.
Таа во јапонскиот парламент кажа дека вооружените напади врз Тајван би можеле да го оправдаат испраќањето на јапонската војска да го брани островот, според одредбите за „колективна самоодбрана“ во јапонскиот закон донесен во 2015 година.
Економските мерки на јапонскиот премиер нема да бидат без пречки.
Во ЛДП постои загриженост за тоа како Такаичи планира да ја финансира својата економска политика, особено привременото укинување на ДДВ за храна, и нема консензус за најдобриот начин да се исполни тоа предизборно ветување, пишува ЏП.
Укинувањето би значело губење на приходи од околу пет илјади милијарди јени (околу 27 милијарди евра) годишно, кои обезбедуваат околу 40 проценти од финансиите на локалната самоуправа за социјално осигурување, здравствена заштита и пензии.
