На 16 февруари 2026 година, еден од нас (Џефри Сакс) испрати писмо до Советот за безбедност на Обединетите нации предупредувајќи дека Соединетите Американски Држави се на работ да ја раскинат Повелбата на Обединетите нации. Тоа предупредување сега се оствари. Соединетите Американски Држави и Израел започнаа неиспровоцирана војна против Иран, во очигледно кршење на член 2(4) од Повелбата, без одобрение од Советот за безбедност и без никакво легитимно повикување на самоодбрана според членот 51. Тие се обидуваат да ја уништат Повелбата на Обединетите нации и меѓународното владеење на правото, но нема да успеат.
На седницата на Советот за безбедност на 28 февруари 2026 година, САД и нивните сојузници не ја насочија својата осуда кон американската и израелската агресија, туку кон Иран. Еден по друг американските сојузници го осудуваа Иран за неговите одмазднички напади, но апсурдно не го осудија нелегалниот и неиспровоциран американско-израелски напад врз Иран. Настапот на овие држави беше срамен и ја сврте реалноста целосно наопаку.
Заедничките американско-израелски напади Трамп ги опиша како неопходни затоа што Иран „ја отфрлил секоја можност да се откаже од своите нуклеарни амбиции и ние повеќе не можеме да го трпиме тоа“. Тоа, се разбира, е чиста лага. Како што се наведува во писмото од 16 февруари, Иран пред една деценија се согласи на нуклеарен договор — Заедничкиот сеопфатен план за акција (ЗСПА), кој беше усвоен од Советот за безбедност на Обединетите нации со Резолуцијата 2231. Токму Трамп го раскина договорот во 2018 година. Во јуни 2025 година Израел го бомбардираше Иран среде преговорите меѓу САД и Иран. И овој пат, плановите за војна на Израел и САД беа договорени недели претходно кога Нетанјаху се сретна со Трамп, а преговорите меѓу САД и Иран беа само фарса. Изгледа дека ова е новиот начин на дејствување на САД: започнуваат преговори, а потоа се обидуваат да ги убијат своите соговорници.
Во американско-израелското бомбардирање беа убиени не само врховниот лидер на Иран и неколку високи владини функционери, туку и повеќе од 140 млади девојчиња во нивното училиште во Минаб. Овие млади деца се жртви на ужасно воено злосторство. Државите што им дадоа премолчано одобрување на Соединетите Американски Држави и Израел за овие убиства — особено Данска, Франција, Латвија, Обединетото Кралство и, секако, САД — исто така се соучесници во ова воено злосторство.
Оваа итна седница на Советот за безбедност на Обединетите нации најверојатно ќе биде запаметена како денот кога Обединетите нации престанаа да функционираат од своето седиште на американска територија. Меѓународна организација посветена на мирно решавање спорови не може веродостојно да функционира од држава што води нелегални војни, им се заканува на земјите членки со уништување и ги третира резолуциите на Советот за безбедност како потрошни инструменти што се користат кога тоа ѝ одговара. За Обединетите нации да опстанат — а потребни ни се да опстанат — ќе им бидат потребни повеќе седишта низ светот, во Бразил, Кина, Индија, Јужна Африка и на други места, со што ќе се почитува вистинската мултиполарност на нашиот свет.
Да бидеме јасни за тоа што го прават Соединетите Американски Држави и Израел. Целта на САД не е безбедноста на американскиот народ. Целта е глобална хегемонија. Обидот е да се уништат Обединетите нации и меѓународното владеење на правото — обид што ќе пропадне. Целта на Израел е да воспостави „Голем Израел“, да го уништи палестинскиот народ и да ја наметне својата хегемонија врз стотици милиони Арапи на Блискиот Исток (од Нил до Еуфрат, како што неодамна изјави американскиот амбасадор Мајк Хакаби).
Илузорните напори на Соединетите Американски Држави за глобална хегемонија се одвиваат регион по регион. САД неодамна тврдеа, во искривено оживување на Монроовата доктрина, дека ја контролираат западната хемисфера и дека можат да диктираат како земјите од Латинска Америка ќе ги водат своите економски и политички работи. САД го киднапираа актуелниот претседател на Венецуела за да го докажат тоа, а сега се закануваат и со уривање на владата на Куба.
Денешната војна против Иран има цел да покаже дека САД на сличен начин го „поседуваат“ Блискиот Исток. Војната е дел од триесетгодишна кампања, започната со доктрината „Клин брејк“, за уривање на сите влади што им се спротивставуваат на американската и израелската хегемонија во регионот. Во тие заеднички војни на Израел и САД спаѓаат геноцидот во Газа, окупацијата на Западниот Брег и децениските војни и операции за промена на режими во Иран, Ирак, Либан, Либија, Сомалија, Судан, Сирија и Јемен.
Еден дел од глобалниот план на САД е да ја преземат контролата врз светскиот извоз на нафта и притоа да ги ослабнат Кина и Русија. Американското преземање на Венецуела беше замислено за да се обезбеди контрола врз извозот на нафта од таа земја, особено врз протокот на нафта кон Кина. Американските санкции против Русија имаат цел да спречат руската нафта да стигне до Индија и Кина. Сега САД се обидуваат да го запрат и протокот на иранската нафта кон Кина. Пошироко гледано, САД се стремат да го контролираат целиот регион на Заливот, заедно со Иран, за да ја одржат својата империјална доминација.
Меѓународниот поредок што Франклин и Елеонор Рузвелт помогнаа да се изгради по катастрофата на Втората светска војна беше заснован врз едноставна, но длабока идеја — дека правото и почитта, а не силата, треба да ги уредуваат односите меѓу државите. Таа идеја денес се уништува токму од државата што најмногу придонесе за нејзиното промовирање при создавањето на Обединетите нации. Иронијата е неизмерно горчлива.
Вистината е дека разурнувањето од војната нема директно да го погоди таканаречениот Запад: нивните деца нема да доживеат трауми или смрт, ниту нивните држави ќе бидат запалени. Жртвите на овој напад се народите на Блискиот Исток. Тие се тие што се сметаат за потрошни и кои страдаат од западната ароганција, злоупотребата на моќта и зависноста од војна.
Завршуваме со две забелешки. Прво, Соединетите Американски Држави нема да постигнат глобална хегемонија ниту ќе ги уништат Обединетите нации. Светот е премногу голем, премногу разновиден и премногу решен да ѝ се спротивстави на доминацијата на која било една сила, а уште помалку на сила што претставува само 4 проценти од светската популација. Светот надвор од САД и државите под нивно влијание сакаат Обединетите нации да живеат и да напредуваат. Американскиот обид сигурно ќе пропадне, но може да предизвика огромно страдање пред тоа да се случи.
Второ, ако Израел продолжи со својата зависност од војна и окупација, ниту тој нема да опстане. Таа зависност претставува мешавина од теократија и посттрауматски стрес. Еден дел од Израел верува дека е библиското кралство од петтиот век пред нашата ера. Другиот дел живее во трауматичното сеќавање на холокаустот и затоа е решен да го уништи секого што го смета за противник, наместо да научи да живее со него во мир. Израелскиот амбасадор, во својата изопачена одбрана на нападот врз Иран, како и обично се повика на Библијата и на Аушвиц како две оправдувања. Тоа се неговите постојани референци, но не и реалниот свет денес.
Државата што се потпира на постојана војна, трајна окупација и масовно убивање на Палестинците, како и на бесконечно потчинување на милиони луѓе, нема одржлива иднина. Политиките што САД сега ги водат во име на Израел ќе го забрзаат, наместо да го спречат тој исход.
Решението со две држави, кое Советот за безбедност повеќепати го поддржа, му нуди на Израел пат кон мир. Трагично, Израел го одбива тоа. Резултатот, на крајот, ќе биде крај на Израел во неговата сегашна форма, особено бидејќи американското население сè побрзо се врти против насилната израелска теократија и кон поддршка на палестинската кауза. Можеби еден ден ќе постои една демократска држава во која Арапите и Евреите ќе живеат заедно во мир, со крај на апартхејдот.
Ова се тешки вистини, но итните ситуации бараат искреност. Израел и Соединетите Американски Држави ги уништуваат Обединетите нации. Советот за безбедност мора да се разбуди од воената окупација од страна на САД и да се потсети дека тие се чувари на ветувањето од Повелбата на Обединетите нации за одржување на меѓународниот мир и безбедност.
