Сè започна во 1927 година, кога физичарот Томас Парнел од Универзитетот во Квинсленд во Австралија наполнил затворена инка со најгуста позната течност во светот: смола, дериват на катран што некогаш се користел за запечатување бродови.
Три години подоцна, во 1930 година, Парнел го отсекол дното на инката, како сечење лента на формален настан, означувајќи го почетокот на Експериментот за капење на смола. Оттогаш, црната супстанца почнала да тече.
Барем така може да се каже. На собна температура, смолата може да изгледа цврста, но всушност е флуид 100 милијарди пати повискозен од водата.
Потребни биле осум години за првата капка конечно да падне во садот поставен под инката. Од тој момент, капките паѓаат со брзина од речиси една на секои осум години, а темпото се забави откако во зградата беше воведена климатизација во 1980-тите.
Денес, 96 години откако беше отворена инката, вкупно протекоа само девет капки – последната во 2014 година. Научниците очекуваат следната да падне во текот на 2020-тите, но сè уште чекаат.
Никој всушност директно не видел како паѓа капка, и покрај сите внимателни набљудувања. Експериментот се пренесува во живо, но разни проблеми во минатото значеле дека го пропуштаме секој „судбоносен“ момент.
По Парнел, неговиот колега физичар Џон Мејнстоун го презеде експериментот во 1961 година. За жал, двајцата починале без да ја видат капката како паѓа.
Мејнстоун бил одговорен 52 години. Во 2000 година, тој пропуштил едно испуштање кога бура го прекинала преносот во живо. Починал само неколку месеци пред да протече следната капка во април 2014 година.
Професорот по физика Ендру Вајт е третиот и тековен кустос на експериментот, кој го следи пристигнувањето на долгоочекуваната десетта капка.
Најдолготрајниот лабораториски експеримент во светот штотуку започна.
