Нова, единствена симулација на удар сугерира дека нуклеарната опција навистина би можела да биде одржливо конечно решение за спречување на апокалипса.
Истражувачите неодамна открија дека вселенските карпи можат да издржат многу поголеми напрегања отколку што претходно се претпоставуваше врз основа на експерименти и набљудувања. Парадоксално, астероидите всушност стануваат посилни кога се изложени на силен удар.
Ова истражување е објавено во списанието Нејчр комјуникејшн, пренесува Сајенс алерт.
Иако тоа може да звучи обесхрабрувачки, ова откритие всушност ги унапредува стратегиите за планетарна одбрана, бидејќи укажува дека астероид погоден со нуклеарно оружје веројатно нема да се распадне на многу помали фрагменти кои потоа би ја покриле Земјата.
Како што е опишано во неодамна објавениот труд, тим истражувачи – вклучувајќи физичари од Универзитетот во Оксфорд – соработуваа со компанијата за надворешни соларни системи (ОуСоКо), стартап компанија фокусирана на нуклеарно отклонување, за да анализираат што се случува со железен астероид под различни нивоа на стрес.
„Овие анализи имаат цел да ги испитаат промените во внатрешната структура на метеоритот предизвикани од зрачење и на микроскопско ниво да го потврдат зголемувањето на цврстината на материјалот за фактор 2,5, што го покажаа експерименталните резултати“, објаснува Мелани Бохман, коосновачка на ОуСоКо и една од водачите на истражувачкиот тим.
Како што покажа мисијата Дарт од 2022 година, еден од ветувачките начини да се избегне апокалипса предизвикана од астероид е неговото скршнување со вештачки направен космички „овен“ кој со голема брзина се судира со астероидот.
А што ако удри на погрешно место?
Концептот е едноставен, но во пракса е полн со опасни непознати: удар на погрешно место би можел само да го одложи, а не да го спречи судирот со Земјата. Покрај тоа, енергијата на „овенот“ и реакцијата на материјалот од астероидот би можеле да доведат до неочекувани последици, како што се фрагментација или непредвидливи поместувања на траекторијата.
Затоа, при одлучување меѓу кинетички импактор како Дарт и сè уште неиспитаната нуклеарна опција, клучно е да се разбере механичкото однесување на различни астероидни материјали. Тоа знаење е пресудно за ефикасен пренос на енергија и за скршнување на астероидот од патеката кон Земјата.
Тие модели можат да се разликуваат и до седум пати, во зависност од тоа дали ги испитуваат локалните (микроскопски) или вкупните (макроскопски) својства на материјалот. Покрај тоа, деструктивната природа на претходните тестови оневозможувала директно мерење на реакциите на материјалот за време на самиот процес.
„Ова е прв пат да можеме да набљудуваме, недеструктивно и во реално време, како вистински примерок од метеорит се деформира, зајакнува и се адаптира под екстремни услови“, вели Џанлука Грегорио, физичар на Универзитетот во Оксфорд и еден од коавторите на студијата.
Истражување и во ЦЕРН
Истражувачите користеле единствена техника за да избегнат уништување на примерокот. Тие го користеле Супер-протонскиот синхротрон во објектот за високо енергетско зрачење за материјали (ХиРадМат) на ЦЕРН, каде што изложиле примерок од железниот метеорит Кампо дел Сиело на кратки, но исклучително моќни импулси од протонски зрак со различен интензитет.
Сензорите за температура и ласерска Доплерова виброметрија (техника за анализа на површински вибрации) покажале дека примерокот најпрво омекнува и се витка, а потоа изненадувачки повторно се зацврстува. Исто така, покажал својство познато како пригушување зависно од брзината на деформација, што значи дека колку е посилен ударот, толку поефикасно ја расфрла енергијата.
Овој метод на истражување обезбедува вредни податоци за да се објасни зошто граничните вредности на јачината од претходните лабораториски експерименти се разликуваат од доказите за фрагментација на метеори во атмосферата на Земјата. Разликите се должат на фактори како што е прераспределбата на внатрешните напрегања.
Студијата, исто така, истакнува дека овие механички својства се менуваат во реално време и не треба да се сметаат за непроменливи, како што често се претпоставува во постојните модели на отклонување на астероиди. Понатамошните истражувања ќе вклучуваат и други видови на состав на астероиди.
Во овој случај бил избран примерок богат со железо поради неговата релативна хомогеност, додека посложените астероиди ќе покажуваат поинакви способности за расфрлање на напрегањата, во зависност од распоредот на своите составни материјали.
Цел на истражувањето
Крајната цел на ова истражување е, се надеваме, да остане само теоретска: „Светот мора да биде способен да изврши мисија за отклонување на нуклеарно оружје со висок степен на сигурност без да може однапред да спроведе тест во реални услови. Ова поставува екстремно високи барања за материјалите и физичките податоци“, изјави Карл-Георг Шлезингер, еден од водачите на истражувачкиот тим.
Сепак, ако нуклеарната опција некогаш стане неопходна, таа веројатно нема да изгледа како во филмските сценарија – без дупчење и поставување бомби. Наместо тоа, некои физичари предлагаат далечинска нуклеарна детонација во близина на астероидот за да испари дел од неговата маса и со тоа да се промени неговата орбитална патека.
