Се претпоставува дека причина за овие експлозии е акумулацијата на гасови под замрзнатата почва, позната како пермафрост – вечен мраз (земја што останува трајно под 0 степени Целзиусови).
Во северозападен Сибир, каде што се откриени овие кратери, има големи наоѓалишта на нафта и гас кои се експлоатираат со децении. Некои од овие наоѓалишта се „заробени“ токму благодарение на вечниот мраз.
Дебелите слоеви од мраз и замрзната земја дејствуваат како капаци што го заробуваат гасот под земја. Секое слабеење на овие слоеви може да доведе до поместување на гасот и експлозии поради насобраниот притисок.
За време на кратките арктички лета, површинските слоеви на мразот почнуваат да се топат, влијаејќи на движењето на водата во овие претежно рамни региони.
Топењето на мразот, движењето на водата и експлоатацијата на фосилни горива можат да влијаат на движењето и акумулацијата на гас.
Арктикот се затоплува два до три пати побрзо од остатокот од светот поради климатските промени. Ова значи подолги лета, подолги периоди на топење на вечниот мраз и промени во движењето на водата, што дополнително ги ослабува ледените покривки што го заробуваат гасот под земја.
Иако овие кратери беа откриени неодамна, слични процеси можеби се случувале илјадници години во областите со вечен мраз. Иако точната причина за насобирањето на гас и самите експлозии сè уште не е целосно разбрана, климатските промени веројатно ја зголемуваат веројатноста за нивно појавување.
Тековните истражувања се фокусирани на утврдување дали овие експлозии се карактеристични само за одредени области, како северозападен Сибир.
