Пошумувањето на делови од пустината Такла Макан, во котлината Тарим, покажува дека човечката интервенција може да создаде природен „апсорбирач“ на јаглерод диоксид, поточно, област што апсорбира повеќе јаглерод диоксид од атмосферата отколку што ослободува.
Овој амбициозен кинески проект би можел да помогне во борбата против климатските промени и процесот на опустинување, објави Лајв саенс.
Пустината Такла Макан зафаќа површина од околу 337.000 квадратни километри. Опкружено е со високи планини кои го спречуваат доаѓањето на влажен воздух поголемиот дел од годината, создавајќи сурови услови во кои е речиси невозможно да преживеат повеќето растителни видови.
Повеќе од 95 проценти од површината е песок, поради што Такла Макан долго време се смета за „биолошка празнина“. Од 1950-тите, проширувањето на урбаните и земјоделските области во Кина го влоши проблемот – песочните бури што ја носат почвата и таложат песок се засилија, влошувајќи го опустинувањето.
Во 1978 година, Кина ја започна Програмата за заштитни појаси Три севера, позната и како Големиот зелен ѕид. Станува збор за огромен еколошки проект чија цел е забавување на ширењето на пустините.
Планот е пошумување по должината на рабовите на пустините Такла Макан и Гоби, а до денес се засадени повеќе од 66 милијарди дрвја!
До 2024 година е завршено пошумувањето на периферијата на Такла Мака, а научниците истакнуваат дека тоа ги стабилизирало песочните дини и ја зголемило покриеноста со шума во Кина од 10 проценти од територијата во 1949 година на повеќе од 25 проценти денес.
Новите истражувања покажуваат дека вегетацијата по должината на работ на пустината апсорбира повеќе јаглерод диоксид од атмосферата отколку што ослободува пустината, што значи дека „зелениот појас“ функционира како стабилен природен „апсорбирач“ на јаглерод диоксид.
Научниците анализирале теренски податоци и сателитски снимки од вегетацијата, врнежите, фотосинтезата и струењето на јаглерод диоксид во текот на изминатите 25 години. Тие исто така го користеле моделот за следење на јаглерод на Националната океанска и атмосферска администрација (НОАА) за да ги потврдат податоците за апсорпција на јаглерод диоксид.
Резултатите, објавени на 19 јануари, покажуваат долгорочен тренд на проширување на вегетацијата и зголемена „апсорпција“ на јаглерод диоксид, временски и просторно усогласени со имплементацијата на Големиот зелен ѕид.
Претходните истражувања сугерираа дека Такла Макан може да апсорбира јаглерод диоксид, но главно се фокусираа на самиот песок, што не е сигурен како долгорочен „апсорбирач“ – бидејќи загреаниот воздух во песокот ослободува дел од јаглерод диоксидот.
„Врз основа на резултатите од истражувањето, Такла Макан, иако само во своите периферни делови, претставува прв успешен модел кој покажува дека е можно пустината да се претвори во апсорбирач на јаглерод диоксид“, заклучи професорот Јук Јунг, коавтор на студијата.
