Во секојдневниот живот, многу луѓе, по подолги периоди поминати сами, дури и без никаков посебен настан, често доживуваат немир и анксиозност, па дури и развиваат страв од социјална интеракција.
Оваа анксиозност предизвикана од осаменост и нејзините основни биолошки механизми долго време ја збунуваа научната заедница.
Истражувачите од Јужнокинескиот технолошки универзитет, Универзитетот Жеџијанг во источна Кина и Јужниот медицински универзитет во провинцијата Гуангдонг во јужна Кина ја спроведоа оваа студија, конструирајќи модел на глушец кој симулира долготрајна изолација кај луѓето.
Тие откриле дека кај глувци кои биле сместени сами, содржината на железо во мозочниот регион наречен вентрален хипокампус, подрегион повеќе фокусиран на регулација на емоциите, покажала абнормална акумулација на железо.
Понатамошните истражувања покажаа дека вишокот железо делува како погрешно насочен сигнал, активирајќи молекула позната како железо-α-синуклеин (α-Syn), што предизвикува прекумерно невронско активирање, како електричен краток спој, континуирано испраќајќи аларми за вознемиреност до телото.
Поважно е што оваа промена прецизно го напаѓа емоционалниот центар на мозокот, предизвикувајќи мозокот да реагира многу специфично на стрес од социјална изолација.
Студијата покажува дека под психолошки стрес, железото, кое помага во одржувањето на здравјето на невроните, може директно да иницира ремоделирање на синаптичката структура и функција.
Наречен „феропластичност“, овој механизам директно ги поврзува нарушувањата на метаболизмот на железото во мозокот со емоционални нарушувања, фрлајќи нова светлина врз разбирањето на менталните болести.
Истражувачите спроведоа назална администрација на различни агенси кај глувци, насочувајќи го молекуларното железо или α-Syn за интервенција.
По две недели третман, анксиозното однесување на овие глувци значително се намалило, а нивната невронска активност се вратила во нормала.
Студијата не само што разоткрива долгогодишна мистерија за тоа како осаменоста влијае на мозокот, туку и го отвора патот за развој на нови интервенции кои се не се инвазивни, реверзибилни и независни од традиционалните лекови против анксиозност, рече Ванг Жуо, прв и дописен автор на трудот.
Многу луѓе во светот страдаат од психолошки проблеми поврзани со социјалната изолација.
Групите со висок ризик за вакви проблеми вклучуваат постари лица кои живеат сами, работници во изолирани или ограничени работни места, постоперативни пациенти и адолесценти кои се социјално повлечени.
