По враќањето од Франција во 1789 година, Томас Џеферсон донел во САД рецепт за пржени компири „на француски начин“. Јадењето брзо се проширило, во 1853 година нашло место во менито на луксузното одморалиште Мун Лејк Лоџ, каде што во кујната работел готвачот Џорџ Крам – познат по својата суета и пребирливост.
Познат гостин, железничкиот магнат Корнелиус Вандербилт, ги вратил компирите во кујната, жалејќи се дека се премногу меки и не се доволно тенки. Крум решил да се „одмазди“: Компирот го исекол колку што можел потенко и го оладил во вода. Потоа, го пржел додека не станал крцкав и добро го посолил.
Резултатот бил изненадувачки крцкав компир кој ги воодушевил гостите. Така настана специјалитетот „Саратога чипс“.
Првите чипсови на полиците во продавниците ги дистрибуирал Вилијам Тапендон од Кливленд кон крајот на 19 век, на почетокот на 1920-тите била измислена машина за лупење компири, што го забрзало процесот на подготовка.
Лаура Скудер направи пресвртница во дистрибуцијата:
- Масовно произведувала чипс
- Измислила кеси од восочен хартија за чување на свежината
Појавата на целофански и хартиени печатени кеси го отвори патот за конкуренција на пазарот и препознавање на брендот.
Чипсот не е само омилена закуска низ целиот свет – нивната приказна покажува како кулинарската креативност, па дури и одмаздата, можат да создадат глобална атракција што трае стотици години.
