Тоа беше првиот познат обид за атентат врз американски лидер, а заврши со целосно фијаско за напаѓачот и легенда за Џексон.
Драмата се случила на 30 јануари 1835 година во Вашингтон. Џексон го напуштал Капитол по погребот на конгресменот Ворен Дејвис кога му се приближил Ричард Лоренс, невработен сликар.
Лоренс извадил пиштол кој не пукнал. Потоа извадил втор пиштол. Ни тој не пукнал.
Во момент што влезе во политичкиот фолклор, тогаш 67-годишниот Џексон, воен ветеран и човек познат по својот експлозивен темперамент, се нафрлил врз напаѓачот и почнал да го удира со стап, додека минувачите, вклучувајќи го и идниот претседател Џејмс К. Полк, го совладале атентаторот.
Подоцнежната истрага покажала дека двата пиштоли не откажале случајно. Поради големата влажност во воздухот, барутот се навлажнил, што го спречило неговото палење. Статистички, шансата двата пиштола да не испукаат правилно била исклучително мала, што дополнително го зајакнува митот за „судбоносната заштита“ на Џексон.
Ричард Лоренс наскоро бил прогласен за луд. Тој верувал дека е „британски крал“ и дека Џексон лично му го спречувал пристапот до „неговите пари“. Наместо во затвор, остатокот од животот го поминал во ментална болница.
Ендру Џексон, од друга страна, излезе од сето тоа уште поодлучен. Атентатот само го зацврстил неговиот имиџ на бестрашен, цврст и импулсивен претседател.
По завршувањето на неговиот втор мандат, Џексон се повлекол на својот имот Ермитаж во Нешвил, но останал активен во политиката како застапник на единството на американската нација и противник на отцепувањето на јужните држави.
