Пред повеќе од една деценија, јапонска градежна компанија откри план за изградба на огромен појас од соларни панели по должината на екваторот на Месечината.
Проектот на почетокот не привлече големо внимание, но по нуклеарната катастрофа во нуклеарната централа Фукушима Даичи во март 2011 година, Јапонија одеднаш покажа значително поголем интерес за алтернативни извори на енергија.
Јапонија сака да изгради соларен прстен околу Месечината што ќе обезбедува бесконечно чиста енергија за Земјата.
Бројките е тешко да се игнорираат. „Шимизу Корпорејшн“, компанијата што стои зад предлогот, тврди дека соларните панели на Земјата можат да произведат само една дваесеттина од енергијата во споредба со идентичен систем во вселената.
На екваторот на Месечината нема атмосфера што би ја блокирала сончевата светлина, нема облаци и нема ноќ на страната осветлена од сонцето – што значи дека системот би можел да работи континуирано, 24 часа на ден.
Тецуџи Јошида, претседател на консултантската група за вселената на Шимизу, изјави за Еј-би-си њуз дека ако целата енергија од лунарните панели стигне до Земјата, никогаш повеќе нема да има потреба од согорување на јаглен, нафта или биомаса.
Како енергијата би патувала од Месечината до вашиот дом
“Луна ринг” го решава основниот проблем на сончевата енергија на Земјата – прекинот во работа. На Земјата, соларните електрани прекинуваат да произведуваат енергија навечер и ја губат ефикасноста на облачно време, додека Месечината практично нема атмосфера – што значи дека ништо не ги блокира сончевите зраци. По должина на лунарниот екватор, една страна секогаш е осветлена од Сонцето, што овозможува вистинско производство на енергија 24 часа на ден.
“SpaceX will ultimately deliver millions of tons to the Moon to build a self-growing city there and same for Mars” Optimus builds solar farms, chip fabs, more robots, etc., without human labor—closing the solar → robot manufacturing loop $TSLAhttps://t.co/N1oii2FRkN pic.twitter.com/PftZvjjIoR
— Lunar Optimus (@LunarOptimus) April 6, 2026
Еве како би патувала енергијата – сончевите ќелии на екваторот на Месечината ја претвораат сончевата светлина во електрична енергија, вградени кабли ја пренесуваат таа енергија до блиската страна на Месечината – онаа што секогаш е свртена кон Земјата. Таму, во преносни постројки, електричната енергија би се претворала во микробранови зраци и ласерски зраци со висока енергија, насочени кон приемни станици на Земјата.
На Земјата специјализирани антени, наречени ректенски антени (rectennas), би ги фаќале микробрановите и би ги претворале назад во електрична енергија за електричната мрежа. Според документите од корпорацијата „Шимизу“, системот би можел да ја користи таа енергија и за производство на водород како гориво за складирање и транспорт. Крајната цел е целосен премин од фосилни горива кон општество базирано на водород.
Градењето на било што на Месечината е неверојатно тешко, па затоа корпорацијата „Шимизу“ планира речиси целосно да се потпре на роботи. Овие машини би биле управувани од Земјата 24 часа на ден и би извршувале задачи како што се израмнување на теренот, ископување на лунарната кора и склопување опрема. Мал тим астронаути би им пружал поддршка на роботите на лице место, но луѓето би имале споредна улога.
Во изградбата максимално би се користеле ресурсите од Месечината, со цел да се намали потребата за транспорт на материјали од Земјата. Месечевата почва е богата со оксидни соединенија, па со испорака на водород од Земјата, би било можно да се произведува вода и кислород директно на Месечината. Истата почва би можела да се претвори во бетон, керамика па дури и во соларните ќелии.
