Токму во нивната крв е идентификувана молекула која може да игра важна улога во регулирањето на апетитот.
Во експерименти врз животни, ова соединение покажа способност да го намали внесувањето на храна и да доведе до губење на телесната тежина, без изразените несакани ефекти кои често се поврзуваат со постоечките терапии.
За разлика од некои лекови кои делуваат на дигестивниот систем, оваа молекула влијае директно на делот од мозокот одговорен за контрола на гладот.
Истражувачите истакнуваат дека станува збор за рана, но охрабрувачка фаза. Иако резултатите покажаа потенцијал, потребни се понатамошни студии за да се утврди дали овој пристап може да се примени кај луѓето.
Интересно е што слични механизми можат да се најдат и во човечкото тело, што дополнително отвора можност за развој на нови терапии базирани на природните процеси во организмот.
