Соработка, што значи учество во заеднички напор или размена и договарање во рамките на проекти и активности, останува концепт што не е целосно објаснет од еволутивната наука. Сепак, се смета дека соработката е под влијание на различни фактори, вклучувајќи ја индивидуалната психологија, социолошкиот контекст и физиолошките особини.
Фокусирајќи се на овие физиолошки особини, тим истражувачи од универзитетите во Мадрид и Барселона, Шпанија, се впуштил во оваа тема. Водечките автори на студијата, објавена на 15 октомври 2018 година, сакале да разберат како морфолошките карактеристики поврзани со развојот можат да влијаат врз подготвеноста на луѓето да соработуваат.
Тие исто така истражувале како поединците се справуваат со социјални ситуации поставени како „затвореничка дилема“ (концепт во теоријата на игри). Ова е сценарио во кое учесниците би имале корист од соработка, но често исходот вклучува соработка од некои и предавство од други.
Физиолошките карактеристики проучени во ова истражување – во кое учествувале 176 белци за да се спречат расни предрасуди што би можеле да ги искриват резултатите – вклучуваат асиметрија на лицето, диморфизам на лицето и индекс на Менинг. Студијата конкретно вклучувала само мажи бидејќи половите хормони можеле да го променат однесувањето.
Според наодите, учесниците биле посклони да соработуваат со мажи кои имале асиметрични лица. Сепак, овие лица изразиле и поголем страв од предавство во споредба со оние со симетрични лица. Овие резултати се совпаѓаат со еволутивната хипотеза која сугерира дека лицата со симетрични лица се подобро опремени самостојно да обезбедат ресурси.
