Да се потсетиме, Бугарија за време на Втората светска војна официјално потпишува приклучување кон Тројниот пакт на Сили на оската (Германија, Италија, Јапонија) на 1 март 1941 година.
Набрзо после германскиот напад на кралска Југославија на 6 април 1941 година, Бугарија како земја-слугинка на наци-фашизмот и официјално станува окупатор на делови од Македонија и Јужна Србија.
Статусот на окупатор Бугарија го има сѐ до 9 септември 1944 година, кога заради доаѓањето на советската Црвена армија на нејзините северни граници и неспособноста, пред сѐ, во Македонија да се справи со македонските партизани (од бугарска страна погрдно и омаловажувачки наречени „шумкари“) Бугарија во сред војна ја менува страната и со внатрешен преврат предводен од комунистички ориентираниот „Отечествен фронт“ се обидува да се искупи за претходните убиства, злосторства, интернации, антисемитизам и материјални и културни штети што ги правела претходните три и пол години.
Токму заради оваа спогодба во Крајова и со помош и директно содејство на СССР и маршалот Толбухин (кој е на чело на тогашниот советски таканаречен „Трет украински фронт“ што де факто ја командува и бугарската војска) Бугарија успева да издејствува свое учество во борбите против Германците, нивните довчерашни господари и сојузници.
Неколку години подоцна, заради Резолуцијата на Информбирото, се случува фамозната поделба помеѓу Тито и Сталин, а со тоа и на повоена Југославија со земјите од Источниот блок, во чии рамки тогаш веќе е и Бугарија.
Буквално и безмалку од тогаш до ден денешен во јавниот дискурс во Бугарија се премолчува оваа спогодба од Крајова, а упорно и сесрдно се шири наративот за наводното „бугарско ослободување на Македонија од страна на Германците во 1944 година“.
Да не заборавиме, дека на бугарските наци-шовинистички апетити кон Македонија и Македонците им нема крај, па така во нивниот шизофреничен јавен дискурс и меѓу најголем дел од Бугарите и окупацијата од нивна страна на дел од Македонија во април 1941 година, исто така, лажно се претставува како божемно „ослободување“.
Во прилог неколку скенирани документи:
Спогодбата од Крајова објавена во МНР на Н.Р.България “Външна политика на Народна Република България“, Том 1, Наука и Изкуство, София, 1970, страници 12-13.
Известувањето на Танјуг за спогодбата во Крајова: Слободан Нешовиќ “Југословенско-бугарските односи во неодамнешното минато“, НИП Нова Македонија, Скопје, 1973, страница 55.
Говор на Тито во врска со ова од 1968 година: Josip Broz Tito “Opštenarodna odbrana i društvena samozaštita“, Sarajevo, 1980, strаne 529-531.
Испратеното писмо од страна на ЦК на БРП (комунисти) до Тито од 2 ноември 1944 година, кое Тито го цитира во својот говор од 1968 година (претходен скен): Главно управление на архивите при Министерския съвет “БКП, Коминтернт и Македонски’т впрос, 1917-1946“, Том 2, Софија, 1999, страници 1140-1141-1142.
Гоце Пaнговски
