„Иако би сакале околностите да останат приватни, ве молиме да знаете дека беше опкружен со своето семејство и беше во мир“, се наведува во соопштението.
Шесткратниот непоразен светски професионален шампион во карате во средна категорија, чиј имиџ на „цврст маж“ инспирираше сатирични „факти“ што го направија интернет феномен, бил хоспитализиран на Хаваи во четвртокот, објави Варајети.
Норис глумеше во повеќе од дваесет филмови, портретирајќи тивки самотници, војници, чувари на редот, ветерани и типични американски херои што фаќаа криминалци, ослободуваа воени заробеници, спасуваа заложници и се бореа против терористи.
Се бореше против иконата на боречките вештини Брус Ли во Колосеумот во Рим во неговото филмско деби од 1973 година „Патот на змејот“. Заедно со актерите Силвестер Сталоне, Арнолд Шварценегер и Брус Вилис помогна да се порази негативецот Жан-Клод Ван Дам во блокбастерот од 2012 година „Потрошливи 2“.
Списанието Тајм го опиша како „најцврстиот маж“.
„Во својот директен, експлозивен жанр на Б-филмови, Норис, поранешен шампион во карате, стана неспорна суперѕвезда“, се наведува во 1985 година.
Норис избегнуваше куршуми, задаваше удари право во вилицата на противникот и се справуваше со повеќе негативци одеднаш во своите акциски филмови.
Неговиот мачо имиџ го направи хит на бокс-офисот и на малите екрани. Од 1993 до 2001 година, го играше наредникот Кордел Вокер, исправен чувар на законот, поранешен маринец и експерт за боречки вештини во „Вокер, тексашки ренџер“.
Брадестиот актер, писател и продуцент стана онлајн култен херој во 2005 година кога еден американски студент ги создаде т.н. „факти за Чак Норис“, интернет шеги за неговата физичка моќ и машкост што станаа вирален феномен и инспирираа неколку книги.
Меѓу најпопуларните беа: „Чак Норис наутро пие шолја шајки наместо кафе“ и „Чак Норис не прави склекови; тој ја турка Земјата надолу“.
Карлос Реј Норис е роден на 10 март 1940 година во Рајан, Оклахома, како најстар од тројца браќа. Семејството се преселило во Калифорнија по разводот на неговите родители.
Тој бил исклучително тивок и интровертен, што го припишувал на алкохолизмот на неговиот татко и сиромаштијата на семејството.
„Во училиште бев срамежлив и повлечен“, напиша Норис во своите мемоари од 2004 година „Против сите изгледи: мојата приказна“. „Ако наставникот побараше да рецитирам нешто гласно пред класот, само ќе одмавнев со главата и ќе одбиев.“
Норис исто така не бил природен спортист. Морал извонредно напорно да тренира за да стане шампион во боречки вештини, рекол. По завршувањето на школувањето, се приклучил на Воздушните сили на САД во 1958 година. Додека бил стациониран во Јужна Кореја, научил танг су до, форма на карате, како и други боречки вештини.
Идната филмска ѕвезда почнала да предава боречки вештини во Калифорнија по отпуштањето од војска. Освоил и големи натпревари. Актерот Стив Меквин, кој бил еден од неговите ученици, го охрабрил да се обиде во глумата.
„Ми рече дека треба да размислувам за присуство на екранот и никогаш да не прифаќам улога со многу дијалог“, изјави Норис за Њујорк тајмс во интервју од 1985 година.
„Ми рече: ‘Филмовите се визуелни, и кога се обидуваш нешто да го изразиш со зборови, ќе ја изгубиш публиката.’“
Филмовите на Норис заработија милиони и го направија популарна фигура меѓу американската војска. Тој го посети Ирак во 2006 и 2007 година за да ја покаже својата поддршка за американските трупи.
Во 1990 година, ја основал својата дисциплина во боречки вештини, Чун кук до, и ја формирал непрофитната организација Кикстарт кидс за да ги учи децата на боречки вештини и самодоверба.
Како патриот, конзервативец и побожен христијанин, соработувал со Националната асоцијација за оружје и бил соработник на Ворлднетдејли, крајно десничарска новинска и агрегаторска веб-страница.
Покрај своите бестселер мемоари, Норис ја објави „Тајната на внатрешната сила – мојата приказна“, водич за самоусовршување, како и неколку книги за фитнес и боречки вештини и два романа – „Јавачите на правдата“ од 2006 година и неговото продолжение „Закана за правдата“.
Бил во брак двапати и имал пет деца.
Норис ги бранеше своите филмови од критичарите што тврдеа дека промовираат насилство. Ако се добро напишани, рече тој, акционите филмови можат да раскажат приказна подеднакво ефикасно како и секоја драма или романса.
„Сè зависи од тоа како е направено. Не се залагам за насилство заради самото насилство“, изјави тој за Лос Анџелес тајмс во 1994 година. „Она што луѓето го паметат е дека добриот на крај победува.“
